Bu sabah yalnız uyandım.
Sensiz olmaz.
Meğerse Karayiplermiş gittiğim.Kabuk Adamım da oradaymış.Fakat ben onun için pek bi kimse değilmişim falan.Uçak hiç rötar yapmamış.Ben de zaten hiç güzel öykü yazamazmışım.Bok gibiymiş her şey.Yine de o Kabuk Adammış işte.Yeter.Daha ne.Benim Kabuk Adamımmış.
Kahvaltım anlamsızdı.
Sensiz olmaz.
Geçenlerde aldığım üç bonibonun kapaklarında çıkan harfler benim kadar kimseyi mutlu edemez.Bahse girerim. Yani mutluluk ölçer icat edildiği zaman.
Hep tekdüze her şey dümdüz.
Sensiz olmaz.
Çoğu içimi ciddi almıyor.Artık ben de şüphe eder oldum.Belki de yavaş yavaş emiyorum salgıladığım sevgiyi. Çünkü "sensiz olmaz".
Sen uzaktasın,ben uzanmış.
Sensiz olmaz.
Yine kendi kendime sormadan duramadım.Niye seni böyle istiyorum diye bulamadım..
>Bülent Ortaçgil_Sensiz Olmaz<
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder