abla-kardeş.

Kardeş:Seninle nerde tanıştık abla? Bunu gerçekten merak ediyorum.

Abla: Ben ve sen ? Öyle değil mi ? Hemen cevap vereceğim.


Kardeş: Evet öyle. gerçek bir soru bu. Biz nerde tanıştık lan?

Abla:Biz tam olarak şu şekilde tanıştık: O zamanlar senin ağzın,burnun yoktu. Elin,gözün,kafan bile yoktu. Düşün. Kalbin bile. Şato vardı ya Antalya'da. Dedemden miras. Ananemin ve Rasim Dayımın oturduğu gecekondu. Tam olarak onun tahta kapısının dışında. O zamanlar orda Mehmet Dayımlar oturuyordu. Annem bana doğru eğildi ve dedi ki:
-Kardeşin olsun ister misin ?
Evet,dedim tereddütsüz ve sırıttım. O zaman annem zaten hamileydi. Bunu geç fark ettim. İşte o zaman annem seni benimle tanıştırdı dolaylı yoldan. Karnına dokundum falan. Sonra ilk görüşmemiz yani buluşmamız hastanede oldu. Sonra bizim katta Rahime ananemlerin kapsının olduğu yerde merdivenin sonuna üç basamak kala birbirimize sarıldık. Yani ben sana sarıldım. Ananem de düşme diye tuttu hatta. Sonra evimizin kapısından içeri girdik. Ben seni hep kucakladım. Baya bi yıl. Öyle.


Kardeş:Anaaa. Abla tanıştığıma memnun oldum. ehehehe.


Abla:Ben de memnunum şu an. Sıkıntı yok.