O doğduğunda "benimle ilgilenin","artık beni sevmiyorsunuz","onu sevmiyorum işte" vb kıskançlık triplerine girmedim. Çünkü ailem öyle hissettirmemişti ve ben sevecen bi' çocuktum. Bana büyüyünceye kadar imrendi. Hayran kaldı. Sonra büyüdü. Benim büyürken yapamadığım birçok şeyi yaptı büyürken. Kıskandım. Ama çaktırmadım. Laf arasında annemle babama "ben onun yaşındayken.." li cümleler kurdum. Çünkü imrendim. Ama kıskançlıktı o yani. Ona da inceden dokundurdum. Kıskandığımı anlamadı. Çünkü anlasın istemedim. Üzülüyordu öyle olunca. Tıpki benim de önceden o beni kıskandığında üzüldüğüm gibi. Resmen rolleri değiştik.
Şimdi hayran hayran bakıyorum. Arada bir kıskanıyorum. Daha çok seviyorum gün geçtikçe.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder