Dilediğim zaman canımın istediğini yiyememe durumum var yurt ortamında.-doğal olarak.- Birkaç gün için arkadaşımın evine ev hayatı yaşamaya geldim. Ev. Ev yani. Benim için farklı ülkeye gitmek gibi bir şey şu durumda. Feci güzel.
"Ne yesek ki?" diye sorduğunda,
-sucuklu yumurta yiyelim! dedim. Hemen yaptık,yedik.
Ertesi gün sabah yine aynı muhabbet oldu. Ben yine aynı cevabı verdim. Bu cevabım üzerine evdeki küçük arkadaşım şöyle dedi:
-Antalya'da insanlar her gün sucuklu yumurta mı yerler?
"Oha! ne alaka? o nerden çıktı ki?" dedim.
-Dün de sucuklu yumurta yemek istedin Nisa Abla,diye yapıştırdı.
O kadar özlemişim lan. O zaman farkettim,değilse yurtta hiç aklıma bile gelmiyor.Canım istemiyor falan.
Arkadaşımın babası arabasıyla evlerine kadar bizi getirdiğinde mesela.Babamı özlediğimi farkettim.Kardeşiyle resim çizerken kardeşimi özlediğimi,hatta bir tane daha kardeşim olsun istediğimi farkettim. Annesiyle telefonda konuştuğumda da,annemi özlediğimi.."Çamaşırları topladınız mı Nisacım. Dolapta o var şu da var. Sizi seviyorum."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder