>burdan başlar<
İnsanların, bembeyaz bir sabaha uyandığı günlerde uçtuğuna inanır mıydınız? Hayır,kar değil. Bembeyaz bir bulutun tüm dünyayı kapladığı günlerde yalnızca. Görünen her yerin pamuk gibi olduğu günlerde işte.
O,buna inanmıştı. En büyük hayaliydi uçmak,bembeyaz bulutlar arasında. Ve bir sabah beyazlığa uyandı. İnanamadı gözlerine. Pencereyi açtı ve eliyle beyazlığı yokladı. Gözleri haklıydı. Odasına bile doluvermişti yavaştan,bu beyazlık. Hemen en beyaz kıyafetlerini giydi. Sonra,yere eğilip hamsterını aldı kafesinden ve minik fileli bi' keseye koyup boynuna bağladı. Hamsterını pek severdi. Onu bugünden mahrum edemezdi tabiki.Tek düşündüğü, yere bu denli bağlı kalmanın son derece can sıkıcı olduğuydu. Pencereye yaklaştı.Ölesiye heyecanlıydı. Usulca tırmandı pencereye. Hafifçe öne eğilip kollarını açtı ve bedenine izin verdi. Hızlıca aşağıya uçuyordu.Aşağıya uçuyordu. Aşağıya...düşüyordu. Mutluluktan uyuşmuştu ruhu. Ve ölüm tuttu onu.
Sonra;sonra,sis dağılınca iyice,ondan geriye yalnızca hayal kırıklığının gözle görülen hali kalmıştı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder