İnsanlar. #iki

Bütün gece boyunca rüzgara ninni söyledim. Yine de dinmedi fırtına.
Çok canı yanmıştı belli. Önüne gelen her yere hızla savurmuştu kendini düşünmeden. Şimdi ise bu deli gibi esen rüzgarın şefkate ihtiyacı vardı. Kimse anlamadı. Herkes en derin yerlere sığındı ve kaçtı rüzgardan.
Zaten şefkat sahibi insanlar azıcık kalmıştı dünyada. Bu azınlık da uyuyordu geceleri. Geceler onlara göre değildi. Bu yüzden gece olurdu kötü şeyler.
Sonra;sonra,düşüncelerime nokta koyup pencereyi açtım. Rüzgara sarıldım. Ardımdan gece sessizleşti ve usulca dindi fırtına.
Dünya,bir şefkatli insanı daha kaybetti böylece.